Czy wiesz, że wodociągi w Poznaniu działały już w średniowieczu? Poznaj historię z 1282 roku!
Historia wodociągów na terenie Poznania sięga aż XIII wieku. Pierwsza wzmianka o wodociągu pochodzi z 1282 roku, kiedy to książę Przemysł II zezwolił na przeprowadzenie drewnianego wodociągu od stawu przy zamku książęcym do klasztoru dominikańskiego przy Bramie Wronieckiej.
W Średniowieczu miasto pozyskiwało wodę z rzeki Bogdanki oraz z Warty za pomocą rur drewnianych, jednakże była to woda przeznaczona jedynie do fontann, zbiorników i fos. Dopiero w 1502 roku udało się doprowadzić wodę ze Starołęki w okolice placu katedralnego. Była ona transportowana rurami drewnianymi i kanałami. Niestety, urządzenia te zostały zniszczone w czasie najazdu szwedzkiego, a ich odbudową i rozbudową zajęła się dopiero Komisja Dobrego Porządku.
W XVIII wieku miasto zaopatrywane było z dwóch źródeł wody: na Muszej Górze (obecnie okolice placu Wolności i placu Cyryla Ratajskiego) oraz na Wzgórzach Winiarskich. Niestety, woda ta była niezdatna do picia i zanieczyszczona mikrobiologicznie.
Dopiero w XIX wieku, wraz z postępem technologicznym, pojawiły się nowoczesne wodociągi. W 1874 roku uruchomiono wodociąg z ujęcia w Biedrusku, a w 1907 roku z ujęcia w Smochowicach. Dzięki tym nowym źródłom woda była już zdrowa i nadawała się do picia.
Obecnie wodociągi na terenie Poznania stanowią rozbudowaną sieć, dzięki której mieszkańcy miasta mają dostęp do czystej i zdrowej wody pitnej. Woda dostarczana jest z ujęć w Kiekrzu, Smochowicach i Sierosławiu. Wszystkie ujęcia podlegają ścisłej kontroli, a woda jest regularnie badana w laboratoriach, aby zapewnić jej najwyższą jakość.
