Andrzej Marcin Niegolewski herbu Grzymała urodził się 12 listopada 1787 r. we wsi Bytyń koło Szamotuł. Po ukończeniu edukacji domowej, zgłosił się do wojska w 1806 r. na wieść o zbliżaniu się do Wielkopolski armii Napoleona. Dołączył wkrótce do oddziału gwardii honorowej cesarza Francuzów, złożonej z przedstawicieli czołowych wielkopolskich rodów szlacheckich i arystokratycznych. Na początku 1807 r., jako podporucznik, został wcielony do 5. Pułku Jazdy, w szeregach którego walczył pod Tczewem, Gdańskiem i Frydlandem. Po zakończeniu kampanii pruskiej, już jako porucznik, przeszedł do formującego się właśnie polskiego pułku gwardii lekkokonnej, który trafił do Hiszpanii. 30 listopada 1808 r. dostał rozkaz schwytania „języków”, czyli po prostu jeńców wojennych, którzy mogli posiadać jakąś wiedzę o wojskach nieprzyjaciela. Podczas powrotu z tej misji, Niegolewski zauważył, że jego szwadron rozpoczął właśnie szarżę w wąwozie Somosierra, obsadzonym przez Hiszpanów. Porucznik nie zastanawiał się długo i ruszył do ataku. Niegolewski, jako jeden z niewielu, dotarł do ostatniej, czwartej baterii hiszpańskiej, otrzymując dwie rany postrzałowe i dziewięć pchnięć bagnetem. Napoleon obserwując całą szarżę, która otworzyła Francuzom drogę na Madryt, miał powiedzieć: „Dla mych Polaków nie ma niepodobieństwa”. Kiedy Niegolewski leżał ranny, cesarz podjechał do niego podczas objazdu pola bitwy i osobiście udekorował orderem Legii Honorowej, jako pierwszego i najmłodszego oficera pułku.