dawny poznań

Jest rok 1968, marzec. Przez Polskę a w szczególności przez większe ośrodki akademickie przechodzi fala protestów młodzieży akademickiej . Bezpośrednią przyczyną wybuchu zajść była demonstracja studentów pod pomnikiem Adama Mickiewicza w Warszawie (30 stycznia 1968), przeciwko zdjęciu przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, spektaklu Dziady, Adama Mickiewicza w reżyserii Kazimierza Dejmka, przedstawienia granego w warszawskim Teatrze Narodowym w Warszawie.

Jak lat poprzednich tak i w tym roku wyruszyliśmy na zwykłe i właściwe „polowanie” – polowanie na nowości z dziedziny gospodarstwa kobiecego na Targach Poznańskich. Muszę niestety stwierdzić, że jakkolwiek Targi są w tym roku okazałe, pięknie zorganizowane i większe niż w latach ubiegłych, to jednak interesujących nas nowości pojawiło się stosunkowo bardzo niewiele. Pocieszcie się jednak, miłe czytelniczki, coś niecoś tych nowości wyłowiło się.

Ulica Głogowska, jedna z głównych i najdłuższych ulic Poznania, arteria wylotowa kiedyś na Głogów, dzisiaj raczej na Wrocław, kojarzona z Targami, niebezpieczna komunikacyjnie i niezmienna od dziesięcioleci, nie jest miejscem, które fotografowie traktują z jakąś szczególną estymą. A szkoda, ponieważ znajdują się przy niej obiekty ważne, ciekawe i piękne: park Wilsona, wspaniały budynek dawnej restauracji Magnolia zaprojektowany przez Władysława Czarneckiego na Pewukę, znakomita kamienica Suwalskich, kościół Matki Boskiej Bolesnej z ażurową wieżą i zabytkowy budynek Dworca Zachodniego. Obie pierzeje zdobią okazałe kamienice zbudowane na początku ubiegłego wieku po włączeniu Łazarza w granice miasta.

Część czytelników zapewne pamięta serial „Pogranicze w ogniu”, nakręcony w latach 1988 – 1991. Akcja serialu toczy w okresie międzywojennym i przedstawia walkę wywiadów: polskiego i niemieckiego. Na tym tle rozgrywają się także losy głównych bohaterów: oficera polskiego wywiadu wojskowego Cezarego Adamskiego (granego przez Cezarego Pazurę) oraz oficera Abwehry Franza Relke (Olaf Lubaszenko), niegdysiejszych przyjaciół, później śmiertelnych wrogów. W latach 20. XX w., głównym ośrodkiem działań polskiego wywiadu na kierunku niemieckim był Poznań.

Klasztor dominikanów, najstarszy klasztor w Poznaniu zbudowany w XIII w., został skasowany przez władze pruskie w 1835 r. Początkowo budynek poklasztorny służył różnym celom, ale ostatecznie w latach 60. XIX wieku zdecydowano się rozebrać jego dwa skrzydła, a na rozległym placu powstałym po rozbiórce na rogu ulic: Wielkie Garbary (ob. Garbary) i Stawnej, zbudować potężny arsenał artyleryjski.

Przedstawiamy unikatowy , amatorski film nagrany przez nieznanego autora. Ukazuje Poznań w 1940 roku, parę miesięcy po wejściu niemieckich żołnierzy do miasta.

Budynki po sławnym niegdyś browarze założonym przez Mycielskich w Kobylepolu, wznoszą się malowniczo nad Stawem Browarnym. Obecne obiekty służące kiedyś jako miejsce warzenia piwa, przebudowuje się teraz na mieszkania.

Poznań w okresie PRL, odbudowujący się po II wojnie światowej, z widmem wydarzeń Poznańskiego Czerwca w powietrzu. Poznań w 1956 roku wyglądał inaczej niż obecnie. Co zmieniło się na przestrzeni lat? Jak wyglądały ówczesne ulice i… moda wśród mieszkańców?