Na stosie palono głównie heretyków i osoby skazane za uprawianie czarów, homoseksualistów, fałszerzy pieniędzy i świętokradców. Warto dodać, że w okresie reformacji i kontrreformacji, nie spalono na stosie w Poznaniu nikogo oskarżonego o sprzyjanie naukom Lutra i Kalwina. Za to często palono na stosach księgi autorów uchodzących za heretyków. W 1511 r. na podpoznańskim Chwaliszewie spalono na stosie czarownicę. Był to pierwszy, odnotowany w źródłach, tego rodzaju przypadek. Kara śmierci przez utopienie przeznaczona była niemal wyłącznie dla kobiet. Uśmiercano w ten sposób dzieciobójczynie, paserki i złodziejki. Kobietę skazaną na utopienie wkładano do worka, który następnie zawiązywano, po czym wrzucano do Warty. Wyjątkowo okrutną karą było łamanie kołem. Skazany umierał wtedy długo i w męczarniach. Łamanie kołem mogło odbywać się w dwojaki sposób. W pierwszym przypadku kat rozciągał skazańca na ziemi, a pod ręce i nogi wkładał kawałki drewna. Następnie, przy pomocy ciężkiego koła, łamał po kolei kostki, nadgarstki, łydki, kości przedramienia, uda, ramiona, a na końcu kręgosłup. W drugim przypadku, skazanego przywiązywano do koła, a później kat, posługując się maczugą, łamał po kolei wszystkie kości, aż skazany nie wyzionął ducha.