Teatr Wielki w Poznaniu – od cesarskiej wizji do narodowej sceny operowej. Historia gmachu, który przetrwał wieki4o

Początki sceny operowej w Poznaniu

Tradycje operowe w Poznaniu mają swoje korzenie w XVIII wieku, kiedy to podróżujące trupy teatralne z Drezna do Warszawy zatrzymywały się w mieście, prezentując mieszkańcom komedie, intermedia, pantomimy oraz opery.Pierwsze udokumentowane przedstawienia odbywały się na dziedzińcu ówczesnego kolegium jezuickiego przy dzisiejszej ulicy Gołębiej. W XIX wieku w Poznaniu gościły zespoły z Warszawy, Krakowa i Pragi, wystawiając dzieła takich kompozytorów jak Józef Wybicki, Jan Stefani, Józef Elsner, Giovanni Paisiello, Domenico Cimarosa czy Antonio Salieri.​Teatr Wielki w Poznaniu

Budowa nowego teatru

Na początku XX wieku, w ramach przekształceń urbanistycznych związanych z likwidacją części fortyfikacji miejskich, zdecydowano o budowie nowego Teatru Miejskiego. Projekt powierzono monachijskiemu architektowi Maxowi Littmannowi, znanemu z realizacji licznych budynków teatralnych. W latach 1909–1910 wzniesiono neoklasycystyczny gmach z charakterystycznym sześciokolumnowym portykiem, zwieńczonym rzeźbą Pegaza. Fasada teatru została ozdobiona płaskorzeźbami przedstawiającymi korowód Dionizosa oraz Apollina z Muzami. Przed wejściem powstał półkolisty basen z fontanną, stanowiący integralną część założenia architektonicznego. ​Poznan+2Wikipedia, wolna encyklopedia+2Strona główna | Spacerownik Teatralny+2Zabytek

Działalność w okresie zaborów

Teatr zainaugurował swoją działalność 30 września 1910 roku premierą "Czarodziejskiego fletu" Wolfganga Amadeusza Mozarta. W okresie pruskim pełnił rolę głównej sceny niemieckiej w Poznaniu, będąc ważnym centrum kulturalnym dla niemieckojęzycznych mieszkańców miasta. W tym czasie w repertuarze dominowały dzieła niemieckich kompozytorów, w tym opery Richarda Wagnera. ​Cyryl+1Teatr Architektura+1

Przejęcie przez Polaków i okres międzywojenny

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 roku, dzięki staraniom prezydenta miasta Jarogniewa Drwęskiego, Teatr Miejski przeszedł w ręce polskie. 31 sierpnia 1919 roku odbyła się uroczysta inauguracja działalności polskiego teatru operowego spektaklem "Halka" Stanisława Moniuszki. Wśród obecnych na tym wydarzeniu byli wybitni przedstawiciele polskiej kultury, tacy jak Kornel Makuszyński, Bolesław Gorczyński czy Emil Młynarski. W okresie międzywojennym na deskach teatru wystawiano zarówno dzieła polskich kompozytorów, jak i klasykę operową z repertuaru światowego. ​Wikipedia, wolna encyklopedia+1Wikipedia – Die freie Enzyklopädie+1Teatr Wielki w Poznaniu

Lata II wojny światowej

W czasie II wojny światowej teatr ponownie znalazł się pod zarządem niemieckim. W latach 1940–1941 przeprowadzono przebudowę według projektu Paula Baumgartena, podczas której usunięto m.in. narożne wieżyczki pawilonu restauracyjnego oraz portyk nad wejściem do loży cesarskiej. Wnętrze zostało dostosowane do nowych potrzeb, w tym utworzono lożę honorową dla Adolfa Hitlera. ​Zabytek

Powojenne odrodzenie

Po zakończeniu wojny, 2 czerwca 1945 roku, Teatr Wielki w Poznaniu jako pierwsza polska scena operowa wznowił działalność, wystawiając operę "Halka" Stanisława Moniuszki. Od 1950 roku nosi imię tego wybitnego kompozytora.W kolejnych dekadach teatr rozwijał swoją działalność, prezentując zarówno klasyczne dzieła operowe, jak i współczesne produkcje. ​Teatr Wielki w Poznaniu

Współczesność

Obecnie Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu cieszy się ponadstuletnią tradycją i zajmuje ważne miejsce na polskiej oraz europejskiej mapie operowej. Od 2012 roku dyrekcję teatru objęła Renata Borowska-Juszczyńska, pod której kierownictwem repertuar został znacząco rozbudowany, a instytucja stała się mecenasem młodych twórców.Teatr regularnie organizuje festiwale, takie jak "Festiwal Verdi" w październiku czy "Festiwal E.T.A. Hoffmanna" w kwietniu, przyciągając miłośników opery z kraju i zagranicy. ​OK Poznań+2Teatr Wielki w Poznaniu+2Wikipedia – Die freie Enzyklopädie+2Wikipedia

Teatr Wielki w Poznaniu pozostaje symbolem bogatej tradycji operowej miasta, łącząc