studio browar historia

19 maja 1937 roku Poznań stanął w ogniu. Burza, która przetaczała się nad miastem, przyniosła nie tylko grzmoty i deszcz, ale także jedno z najbardziej dramatycznych wydarzeń w historii stolicy Wielkopolski. Piorun uderzył w zbiornik z 91-procentowym spirytusem w zakładach Akwawit przy ulicy Bóżniczej, zapoczątkowując katastrofę, która na zawsze zapisała się w pamięci mieszkańców.

Rozmawiając o istniejących do dziś byłych budowlach byłej Dzielnicy Cesarskiej w Poznaniu, należy się cofnąć w czasie do roku 1793. Rok ten to II rozbiór Polski przez ówczesne państwa ościenne uznawane za mocarstwa tej części kontynentu. Wkroczenie wojsk zaborcy pruskiego na teren Poznania i Wielkopolski na długie dziesięciolecia zmienia charakter urbanistyczny miasta. Style w urbanistyce zmienne przez wszystkie stulecia w polskim Poznaniu, zostają zastąpione koncepcją pruską nie tylko w budowlach publicznych, lecz także w kwestii militarnej. Zaanektowane polskie miasto Poznań, zostaje przez władze pruskie wytypowane do wysuniętej na wschód pozycji obronnej Cesarstwa Niemieckiego, co owocuje powstaniem pierwszych planów militaryzacji Poznania już w 1817 na tle nowego ładu politycznego po wojnach napoleońskich i kongresie wiedeńskim. Realizacja całej przebudowy miasta w twierdzę trwa praktycznie przez pół wieku, zmieniając zasięg terytorialny a zarazem zamykając Poznań w obwarowaniach wałowych poprzerywanych bramami w kierunkach odpowiadających traktom do głównych miast niemieckich, a także wzmocnionych fortami strzegącymi przedpola wałów.

Jest rok 1968, marzec. Przez Polskę a w szczególności przez większe ośrodki akademickie przechodzi fala protestów młodzieży akademickiej . Bezpośrednią przyczyną wybuchu zajść była demonstracja studentów pod pomnikiem Adama Mickiewicza w Warszawie (30 stycznia 1968), przeciwko zdjęciu przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, spektaklu Dziady, Adama Mickiewicza w reżyserii Kazimierza Dejmka, przedstawienia granego w warszawskim Teatrze Narodowym w Warszawie.

Osobę Franciszka Ratajczaka jednego z wielotysięcznej rzeszy uczestników Powstania Wielkopolskiego 1918/19 r., przyjęto jako postać zasługującego na miano bohatera, który ginie jako pierwsza ofiara podczas szturmu na Prezydium Policji Pruskiej. Teza ta została przyjęta i jest do dnia dzisiejszego powielana jako heroizm czynu zbrojnego przeciwko zaborcy pruskiemu.