Poznańscy archeolodzy odkryli tajemnicę z VI wieku

Leśnicy ramię w ramię z archeologami UAM rozwiązywali tajemnicę kolejnego nasypu z cmentarzyska w Mirosławiu. Pracownicy i studenci Wydziału Archeologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu właśnie zakończyli sezon badań nekropolii z początków naszej ery.

<p>default</p>

Redakcja Historia Poznania

8 września 2022, 11:30

Tym razem archeolodzy poznawali tajemnice kurhanu VI, wysuniętego najdalej na wschód w linii kopców stojących wzdłuż Pradoliny Noteci. – Zaskoczył nas sposób budowy nasypów kurhanów z Mirosławia – podsumowuje efekty badań prof. Andrzej Michałowski, dziekan Wydziału. – Ziemny wzgórek skrywał niezwykle interesującą konstrukcję wnętrza. Oczywiście najlepiej zachowały się ślady po centralnie ułożonym bruku kamiennym wykonywanym na planie kwadratu. Otaczały go dwa rowy dookolne i pierścień ze słupów drewnianych wkopanych w ziemię, wzmocnionych glinianymi ściankami – opisuje prof. Michałowski. Jak mówi, od strony południowej jeden z rowów przechodził w niski murek kamienny, zaś od południowego wschodu i południowego zachodu centralny bruk uzupełniały niewielkie trójkątne bruczki, wykonane z drobniejszych kamieni. W bruku kamiennym odkryte zostały metalowe części pasa (sprzączka i okucie końca pasa wykonane z brązu).

“Pod brukiem kamiennym zalegała warstwa niwelująca poziom konstrukcji kamiennej, od wschodu płytka ok. 15 cm, w partii zachodniej dochodziła blisko do 0,5 metra! Miała zapewne za zadanie regulować pochyłość powierzchni, by kilka ton kamieni nie zsunęło się z krawędzi wysoczyzny. Temu zapewne służyły także konstrukcie drewniano-gliniane, mające stabilizować grunt od strony dolinnej – wyjaśnia archeolog. Jak opisuje, jeszcze w warstwę niwelacyjną wkopany został grób ciałopalny, znajdujący się centralnie pod kwadratowym brukiem wnętrza kurhanu. – Wydobyte zeń szczątki pochowanej tutaj osoby są aktualnie obiektem badań antropologicznych prowadzonych przez prof. M. Kreznz-Niedbałę na Wydziale Biologii UAM. Temperatura stosu ciałopalnego musiała być niezwykle wysoka. Świadczy o tym stan przepalenia kości ludzkich, ale także drobne łezki metalu, w które zamieniły się dary ofiarowane do grobu. Jedynym przedmiotem zachowanym w całości jest brązowa ostroga, dzięki czemu możemy przypuszczać, iż ponownie w przestrzeni badanego cmentarzyska mamy do czynienia z grobem jeźdźca (a może, jak to miało miejsce w sezonie 2020 – amazonki). Wśród zniszczonych fragmentów wyposażenia zachował się fragment kabłąka zapinki i być może fragment klamerki esowatej. Po konserwacji zabytków z pewnością więcej dowiemy się o ich funkcji

dodaje dziekan Michałowski.

W pobliżu grobu, od wschodu, podobnie jak miało to miejsce pod nasypem kurhanu VII badanego w roku 2016, zarejestrowano ślad po spągu pieca do wypału żelaza. Obok, w trakcie prac prowadzonych w przestrzeni nasypu, występowały żelazne żużle, pochodzące zapewne z kotlinki rozebranej przed budową kurhanu.

Badania wykopaliskowe wspierane są od początku ich trwania przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w Pile i Nadleśnictwo Sarbia. W tym roku w szczególny sposób leśnicy wspomogli działania badawcze, użyczając ciężkiego sprzętu leśnego do usunięcia kamieni i sami także przyszli w sukurs archeologom, biorąc do ręki łopaty. Efektem współpracy Wydziału Archeologii UAM z Lasami Państwowymi jest także album zabytków z poprzednich sezonów pt. “Przeszłość lasem porosła”. Na listopad zaplanowano wspólną konferencję naukową pod takim samym tytułem.

historia