Historia zapomnianej wyspy. Jak wyglądało Chwaliszewo 200 lat temu?
Chwaliszewo przez stulecia było warciańską wyspą. Początkowo należało do kapituły katedralnej i podlegało jurysdykcji biskupów poznańskich. W czasach pierwszej Rzeczypospolitej było znakomicie rozwijającym się miasteczkiem erygowanym na prawie magdeburskim 20 sierpnia 1444 roku przez króla Polski i Węgier Władysława III. Na wyspie mieszkali znakomici rzemieślnicy, głównie krawcy i szewcy, których wyroby skutecznie konkurowały z produkcją rzemieślników z lewobrzeżnego Poznania, przysparzając miasteczku pieniędzy i splendoru.
Te świetne dla Chwaliszewa czasy skończyły się w 1800 roku, kiedy wyspę i jej mieszkańców inkorporowano do Poznania, przez kolejne dziesięciolecia dawne miasteczko zachowało jednak swą odrębność wyznaczoną specyficznym położeniem, zabudową i silnymi więzami lokalnymi. Podczas walk o Poznań w lutym 1945 roku Chwaliszewo zostało w 90 proc. zniszczone. W gruzach legły prawie wszystkie kamienice. Po wojnie kilka mniej uszkodzonych odbudowano, w miejscu pozostałych wzniesiono nowe budynki, których charakter bardzo odbiegał od przedwojennego wyglądu dzielnicy.
