Pierwsze tramwaje przegubowe w Poznaniu miały ponad 21 metrów długości. Ich kariera trwała zaledwie kilka lat

Pierwsze poznańskie przegubowce nie były całkowicie nowymi pojazdami. Powstały poprzez przebudowę wagonów typu N i ND, wykorzystywanych wcześniej w komunikacji tramwajowej. Za ich przygotowanie odpowiadały warsztaty Tramwajów Warszawskich.

Efektem prac był trójczłonowy tramwaj o długości przekraczającej 21 metrów. Pojazd wyposażono w trzy pary drzwi harmonijkowych, a we wnętrzu znajdowały się 34 miejsca siedzące.

Dla poznańskiej komunikacji było to nowe rozwiązanie, pozwalające przewozić pasażerów jednym, połączonym przegubami pojazdem zamiast zestawem oddzielnych wagonów.

W latach 1969–1970 do Poznania trafiło dziewięć tramwajów typu PN. Początkowo mogło się wydawać, że na dłużej zagoszczą na ulicach miasta. Szybko jednak zaczęły ujawniać się poważne problemy techniczne.

Wagony charakteryzowały się dużą awaryjnością, ale najbardziej niebezpieczną wadą była ich podatność na pożary. Iskry spadające z pantografu mogły zapalać osłony przegubów, stwarzając zagrożenie podczas eksploatacji.

W rezultacie podjęto decyzję o wycofaniu tych pojazdów z ruchu. Pierwsze egzemplarze zezłomowano już w 1971 roku, a do 1973 roku z poznańskich torowisk zniknęły wszystkie tramwaje tego typu.

Oznacza to, że pierwsze przegubowce nie przejeździły w Poznaniu nawet pełnych czterech lat. Nie zachował się też żaden kompletny wagon PN, który można byłoby dziś podziwiać jako historyczny pojazd.

Nie wszystko jednak przepadło. Według informacji przekazywanych przez MPK Poznań podwozie jednego z tych tramwajów przetrwało i znalazło zastosowanie w wagonie technicznym.

Choć pierwsza próba wprowadzenia tramwajów przegubowych zakończyła się niepowodzeniem, wagony PN zajmują szczególne miejsce w historii komunikacji miejskiej. Były pierwszymi tego rodzaju pojazdami, które pojawiły się na poznańskich torach, na długo przed tym, zanim wieloczłonowe tramwaje stały się codziennym widokiem na ulicach miasta.