Dziś trudno wyobrazić sobie, że właśnie 22 lipca był dniem wolnym od pracy i najważniejszym świętem państwowym PRL. W okresie Polski Ludowej 11 listopada nie funkcjonował jako święto państwowe, dlatego to właśnie rocznica ogłoszenia Manifestu PKWN zajmowała centralne miejsce w oficjalnym kalendarzu uroczystości. Miała symbolizować narodziny nowego ustroju i legitymizować władzę komunistyczną, choć współcześni historycy wskazują, że sama data opierała się na propagandowej interpretacji wydarzeń z 1944 roku. W rzeczywistości PKWN został utworzony dzień wcześniej w Moskwie pod nadzorem Józefa Stalina, a nie – jak głosiła oficjalna wersja – w Chełmie.
W Poznaniu obchody rozpoczynały się od oficjalnych akademii, składania kwiatów pod pomnikami oraz przemówień przedstawicieli władz partyjnych i administracyjnych. Ulice dekorowano biało-czerwonymi flagami oraz czerwonymi sztandarami, pojawiały się portrety przywódców państwa, transparenty z hasłami propagandowymi i okolicznościowe dekoracje. Zakłady pracy organizowały własne uroczystości, podczas których często wręczano odznaczenia i wyróżnienia dla zasłużonych pracowników oraz podsumowywano wyniki produkcyjne.
22 lipca był również datą, do której starano się zakończyć wiele inwestycji. W całym kraju właśnie tego dnia oddawano do użytku nowe szkoły, drogi, osiedla mieszkaniowe, fabryki czy obiekty użyteczności publicznej. Także w Poznaniu termin ten często wyznaczał symboliczne zakończenie ważnych przedsięwzięć budowlanych. Miało to wzmacniać przekaz, że kolejne sukcesy gospodarcze są bezpośrednim efektem polityki władz PRL.
Szczególne miejsce w historii miasta zajmują obchody z 1957 roku. Zaledwie rok po Poznańskim Czerwcu, który wstrząsnął całym krajem, komunistyczne władze zdecydowały, że właśnie Poznań stanie się gospodarzem centralnych uroczystości Narodowego Święta Odrodzenia Polski. Do miasta przyjechali najważniejsi przedstawiciele państwa z Władysławem Gomułką i Józefem Cyrankiewiczem na czele, a także przywódca komunistycznego Wietnamu Ho Chi Minh. Przez centrum przeszła wielka defilada wojskowa, której celem było pokazanie, że miasto – będące jeszcze rok wcześniej symbolem robotniczego buntu przeciw komunistycznej władzy – ponownie znalazło się pod pełną kontrolą państwa.
Wybór Poznania nie był przypadkowy. Historycy podkreślają, że miał on ogromne znaczenie propagandowe. Władze chciały pokazać całemu krajowi, że wydarzenia Poznańskiego Czerwca 1956 należą już do przeszłości, a robotnicze miasto ponownie utożsamia się z polityką państwa. W tym kontekście centralne obchody 22 lipca stały się elementem walki o pamięć społeczną i próbą zbudowania nowej narracji wokół Poznania.
Poza oficjalnym ceremoniałem organizowano również festyny, koncerty, zawody sportowe, pokazy wojskowe oraz imprezy plenerowe. Instytucje kultury przygotowywały okolicznościowy program, a dla dzieci organizowano konkursy i różnego rodzaju wydarzenia rekreacyjne. Święto miało nie tylko charakter polityczny, ale również masowy i widowiskowy.
Nie oznacza to jednak, że wszyscy mieszkańcy traktowali 22 lipca wyłącznie jako wydarzenie ideologiczne. Dla wielu osób był to przede wszystkim dodatkowy dzień wolny od pracy. Wakacyjny termin sprzyjał wyjazdom nad jeziora, rodzinnym spotkaniom czy wypoczynkowi na działkach. Oficjalne uroczystości często stanowiły jedynie obowiązkowy element dnia, zwłaszcza dla pracowników państwowych zakładów, uczniów oraz członków organizacji młodzieżowych.
W latach siedemdziesiątych propaganda związana z obchodami osiągnęła szczególnie dużą skalę. Państwowe media przez wiele dni relacjonowały przygotowania, publikowały materiały o sukcesach gospodarczych oraz zapowiadały kolejne inwestycje oddawane "na 22 Lipca". Święto miało przekonywać obywateli, że Polska Ludowa rozwija się dynamicznie i konsekwentnie realizuje ambitne cele gospodarcze.
Zmiany polityczne końca lat osiemdziesiątych sprawiły, że znaczenie tej daty zaczęło gwałtownie maleć. W kwietniu 1990 roku Sejm uchylił ustawę ustanawiającą Narodowe Święto Odrodzenia Polski, kończąc tym samym historię obchodów 22 lipca jako święta państwowego. Kilka miesięcy wcześniej, w lutym 1989 roku, przywrócono Narodowe Święto Niepodległości obchodzone 11 listopada. Z przestrzeni publicznej zaczęły również znikać ulice noszące nazwę 22 Lipca – uznawaną dziś za jeden z symboli komunistycznej propagandy.
Choć od ostatnich oficjalnych obchodów minęło już ponad trzydzieści lat, 22 lipca pozostaje ważnym elementem historii PRL. W Poznaniu data ta ma szczególny wymiar. To właśnie tutaj komunistyczna władza próbowała wykorzystać państwowe święto do odbudowy własnego autorytetu po wydarzeniach Poznańskiego Czerwca 1956. Z perspektywy czasu widać wyraźnie, że uroczystości były nie tylko państwowym rytuałem, lecz także narzędziem walki o pamięć historyczną i społeczną świadomość kolejnych pokoleń.
