Epidemia w Poznaniu w 1708 roku
Epidemia została przywleczona z Kalisza po długiej i wyniszczającej zimie z głodem 1708/1709 i spowodowała prawie całkowitą ucieczkę ludności z miasta, zwłaszcza warstw zamożniejszych. Pozamykano wszystkie kościoły, ustał prawie całkowicie handel. Początkowo chorych wypędzano, by dogorywali poza miastem, a gdy okazało się, że miasto jest całkowicie skażone, to bramy zamknięto i nie wypuszczano poza mury nikogo.
Podczas epidemii, z choroby i głodu, zmarło około 9 tysięcy osób (Poznań liczył wówczas około 12 tysięcy mieszkańców). Do tego należy doliczyć znaczące starty materialne poczynione przez rabusiów porzuconego mienia. Wybuch zarazy przestraszył obozujące pod Sołaczem wojska szwedzkie generała Ernesta von Krassaua.
