weekend z historią (strona 2 z 2)

Trudno wskazać urzędnika miejskiego, który byłby bardziej znienawidzony. Kat żył poza nawisem społeczeństwa, wzbudzał strach i obrzydzenie, a jakikolwiek kontakt z nim narażał na społeczny ostracyzm. Bez kata jednak wymiar sprawiedliwości w miastach natychmiast przestałby funkcjonować.

Lilli Palmer zapisała się złotymi zgłoskami w dziejach Hollywood. Miała okazję zagrać m.in. u boku Gary’ego Coopera i Clarka Gable’a. Prywatnie była żoną innego znanego aktora, Rexa Harrisona. Co ją łączyło z Poznaniem? Otóż aktorka urodziła się w tym mieście i mieszkała tu do czwartego roku życia.

Powodzie, obok pożarów i epidemii, stanowiły przez wieki jedno z największych zagrożeń dla mieszkańców Poznania. Co prawda, obecnie „wielka woda” nie zagraża już miastu (ostatnia miała miejsce w 1924 r.), ale w Poznaniu nadal znaleźć można liczne pamiątki po powodziach nawiedzających to miasto.

Zakłady cukiernicze „Goplana” były jedną z wizytówek Poznania. Przez dziesięciolecia Polacy zajadali się produkowanymi w nich czekoladami, ciastkami, waflami i karmelkami. Dziś co prawda jest ona częścią większego koncernu cukierniczego, ale wyroby fabryki opatrzone logiem „Goplana” w dalszym ciągu są synonimem jakości.

Niewielki, parterowy, klasycystyczny budynek Odwachu, to jedna z prawdziwych ozdób Starego Rynku. Dziś kojarzy się on głównie z Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918 – 1919, choć kiedyś niewiele osób chciałoby w nim znaleźć, jako, że pełnił on między innymi funkcję aresztu.

Kościół Bożego Ciała to jeden z największych i najcenniejszych kościołów w Poznaniu. Mimo licznych burz dziejowych, które przez niego przeszły, zachował swój gotycki charakter. Jego zbudowanie wiąże się jednak z legendą, w której rolę czarnych charakterów odegrali poznańscy Żydzi. Dziś jednak wiemy, że legenda ma się nijak do prawdy.

W katedrze poznańskiej, wg tradycji, spoczywają następujący władcy z dynastii Piastów: Mieszko I, Bolesław Chrobry, Mieszko II, Kazimierz Odnowiciel, Władysław Odonic, Przemysł I, Bolesław Pobożny i Przemysł II. Niestety, nie znajdziemy dziś zbyt wielu śladów po ich grobach. W „Złotej Kaplicy” znajduje się jedynie sarkofag z domniemanymi szczątkami Mieszka I i Bolesława Chrobrego.

Poznań na początku XX stulecia miał stać się wizytówką niemieckich kresów wschodnich. Temu celowi służyła budowa Dzielnicy Cesarskiej z zamkiem Wilhelma II i podniesienie Poznania do godności miast rezydencjonalnych cesarza. Pośrodku nowej dzielnicy stanął wkrótce pomnik kanclerza Ottona von Bismarcka, który miał przypominać Polakom, kto tu rządzi.

W pierwszej połowie XIX w., polscy mieszkańcy Poznania, w dziedzinie handlu, wyraźnie ustępowali Prusakom. Jednak dzięki wytrwałej pracy, oszczędności i solidności, wkrótce stali się poważną konkurencją dla swych niemieckich sąsiadów. Wzorem takiego polskiego przedsiębiorcy był Antoni Pfitzner.

Nieistniejący już kościół św. Mikołaja, stojący ongiś na Zagórzu, czyli w południowej części Ostrowa Tumskiego, w miejscu zajmowanym obecnie przez kaplicę Wydziału Teologicznego UAM, to jeden z trzech najstarszych kościołów w Poznaniu, obok katedry i Kościoła Najświętszej Maryi Panny na Ostrowie Tumskim. Pierwsze wzmianki o tym kościele wiążą się jednak nie z modlitwą, a z wojną.

Część czytelników zapewne pamięta serial „Pogranicze w ogniu”, nakręcony w latach 1988 – 1991. Akcja serialu toczy w okresie międzywojennym i przedstawia walkę wywiadów: polskiego i niemieckiego. Na tym tle rozgrywają się także losy głównych bohaterów: oficera polskiego wywiadu wojskowego Cezarego Adamskiego (granego przez Cezarego Pazurę) oraz oficera Abwehry Franza Relke (Olaf Lubaszenko), niegdysiejszych przyjaciół, później śmiertelnych wrogów. W latach 20. XX w., głównym ośrodkiem działań polskiego wywiadu na kierunku niemieckim był Poznań.

W gronie honorowych obywateli miasta Poznania znajdziemy m.in.: Ignacego Jana Paderewskiego, Jana Pawła II, Hannę Suchocką, Stefana Stuligrosza i inne znakomitości. Przez jakiś czas honorowym obywatelem Poznania był urodzony w tym mieście Paul von Hindenburg, jeden z czołowych dowódców niemieckich z okresu I wojny światowej, a później prezydent Republiki Weimarskiej.

Procesy o czary to wstydliwa karta w dziejach Europy. Wylano już morze atramentu aby opisać historię polowań na czarownice, powstało także mnóstwo powieści, filmów i seriali na ten temat. Pierwszą odnotowaną źródłowo polską „czarownicę” spalono w podpoznańskim Chwaliszewie w 1511 r., pierwszy zachowany protokół z procesu o czary pochodzi także z Poznania, a spisany został w 1544. W Poznaniu pojawiły się także pierwsze traktaty naukowe postulujące zaprzestania brutalnych metod przesłuchania kobiet podejrzanych o czary i konszachty z diabłem.

Przedstawiamy unikatowy , amatorski film nagrany przez nieznanego autora. Ukazuje Poznań w 1940 roku, parę miesięcy po wejściu niemieckich żołnierzy do miasta.

Tak zwany miecz św. Piotra, przechowywany w Muzeum Archidiecezjalnym na Ostrowie Tumskim w Poznaniu, uchodzi powszechnie za broń, którą św. Piotr miał obciąć ucho słudze arcykapłana w Ogrodzie Oliwnym. Czy jednak miecz rzeczywiście pochodzi z czasów Chrystusa, czy też jest to tylko jego średniowieczna kopia?

Legenda króla Władysława III Warneńczyka (1424 – 1444) okazała się trwalsza od jego dokonań. Najstarszy syn Władysława Jagiełły został królem Polski w wieku zaledwie 10 lat. Kiedy skończył lat 16 wybrano go na króla Węgier, a jako dwudziestolatek zginął w bitwie z Turkami pod Warną. Czy rzeczywiście zginął? Wielu nie uwierzyło w jego śmierć, a legendy o ocaleniu króla dotarły również do Poznania.

Poznańskie koziołki, trykające się codziennie w samo południe na wieży ratuszowej, to jedna z głównych atrakcji miasta, przyciągająca tłumy turystów. Co prawda koziołki umieszczono na wieży już w XVI w., ale na lata popadły w zapomnienie. Przypomniano sobie o nich dopiero 105 lat temu.

Obecnie w granicach administracyjnych Poznania znajduje się tylko jeden drewniany kościół, który stoi w Krzesinach. Jego historia sięga roku 1911, a pierwotnie był on… eksponatem na Wystawie Wschodnioniemieckiej.

Obecnie w granicach administracyjnych Poznania znajduje się tylko jeden drewniany kościół, który stoi w Krzesinach. Jego historia sięga roku 1911, a pierwotnie był on… eksponatem na Wystawie Wschodnioniemieckiej.

Jakub Krauthofer-Krotoski (1806 – 1852), to jedna z najbardziej barwnych postaci poznańskiej Wiosny Ludów 1848 r. Dziś, kiedy mija 170 lat od tamtych wydarzeń, warto przypomnieć sobie sylwetkę tego człowieka. Jakub Krauthofer urodził się 28 lipca 1806 r. w Bninie pod Kórnikiem. Jego ojciec, skromny rzemieślnik Józef Augustyn, był z pochodzenia Niemcem, natomiast matka, Rozalia z Ochockich, była Polką. Pradziad Jakuba, Jan Jerzy Krauthofer, był z zawodu ślusarzem. Przybył on do Wielkopolski z Bawarii i w 1755 r. został obywatelem Poznania.