historia pozanania

Dzisiejszy Stary Rynek, kamienice, gwarne ulice i odbudowany Zamek Królewski skrywają znacznie starszą historię. Ponad 770 lat temu powstał tutaj zupełnie nowy Poznań – otoczony murami, chroniony bramami i basztami, z rynkiem wytyczonym według precyzyjnego planu.

Wyglądał jak prawdziwy tramwaj sprzed dziesięcioleci i natychmiast wzbudził ogromne zainteresowanie. Wagon odnaleziony na terenie przy poznańskim Forcie V przy Lechickiej szybko stał się internetową sensacją. Mieszkańcy zaczęli apelować do MPK, aby zabrało niezwykłe znalezisko i przywróciło mu dawny blask. Jest jednak jeden problem. To wcale nie jest zabytkowy tramwaj.

Pierwszy dzwonek, szkolny korytarz pełen rozmów i powrót do ławki po wakacyjnej przerwie. Dla kolejnych pokoleń poznaniaków 1 września oznaczał początek dobrze znanego rytuału. Choć sama idea szkoły pozostała niezmienna, rzeczywistość, która czekała na uczniów kilkadziesiąt lat temu, pod wieloma względami niewiele przypomina dzisiejszą. Archiwalne fotografie pozwalają zajrzeć do klas, w których uczyli się nasi rodzice, dziadkowie i pradziadkowie.

W najbliższą niedzielę o godzinie 11:00 na Wildzie odbędzie się Niedzielny Spacer Wildecki poświęcony Władysławowi Czarneckiemu – architektowi i urbaniście, którego realizacje w znacznym stopniu ukształtowały współczesny wygląd dzielnicy.

Wielkanoc od wieków jest najważniejszym świętem w kalendarzu chrześcijańskim, jednak w powszechnej świadomości często przegrywa popularnością z Bożym Narodzeniem. Tymczasem dawna obrzędowość wielkanocna w Wielkopolsce była niezwykle barwna, pełna przedchrześcijańskich naleciałości i ludowej magii. Wiele z tych zwyczajów dziś całkowicie odeszło w zapomnienie, nawet na wsiach, gdzie tradycja trzymała się najdłużej.

Ulica Święty Marcin jest jedną z najbardziej znanych arterii w Poznaniu. Dziś postrzegana jako symbol nowoczesnego miasta, pełnego biurowców, sklepów i przestrzeni kultury, ma korzenie sięgające średniowiecza. Jej dzieje to opowieść o rozwoju stolicy Wielkopolski, o zmieniających się granicach, kulturze i polityce, a także o ludziach, którzy przez stulecia tworzyli jej charakter.

Dla starszych poznaniaków to wciąż żywe wspomnienie: w okolicach mostu Królowej Jadwigi, tuż nad Wartą, stał niegdyś niewielki odrzutowiec typu LIM – polska wersja radzieckiego MiG-17. Ustawiony na postumencie, pełnił rolę nietypowej atrakcji dla dzieci, miejsca zabaw, marzeń o lataniu, a nawet… randek. Nieopatrzony żadną tablicą informacyjną, przez dekady budził ciekawość i spekulacje. Skąd się tam wziął? Czy miał upamiętniać jakieś dramatyczne wydarzenie?

Choć pierwsza pisemna wzmianka o Jeżycach pojawiła się dopiero w 1253 roku – w dokumencie lokacyjnym Poznania – ich historia jest znacznie starsza. Przez stulecia Jeżyce przechodziły niezwykłą drogę: od skromnej, owalnej wsi rolniczej położonej przy dzisiejszej ulicy Kościelnej, przez bogate przedmieście z secesyjnymi kamienicami, aż po współczesną dzielnicę, która odzyskuje blask i staje się symbolem miejskiej rewitalizacji.

Dokładnie 53 lata temu, 1 lipca 1972 roku, rozpoczęła się budowa jednego z najbardziej charakterystycznych obiektów sportowo-widowiskowych w Polsce – Hali Arena w Poznaniu. Przez dekady była sercem kulturalnym i sportowym miasta, a jej powstanie to opowieść o ambicji, zaangażowaniu i wysiłku tysięcy poznaniaków.

Między ulicami Grunwaldzką, Matejki i Ułańską w Poznaniu przez dziesięciolecia tętniło życie wojskowe. To tutaj mieściły się koszary jednej z najbardziej zasłużonych formacji II Rzeczypospolitej – 15. Pułku Ułanów Poznańskich, jednostki, która wyrosła z ducha Powstania Wielkopolskiego i na trwałe zapisała się w dziejach regionu i polskiej kawalerii.

Gdy Jan Lubrański – biskup poznański, znakomity dyplomata i uczony duchowny – przystępował w 1518 roku do budowy pierwszej uczelni wyższej w Poznaniu, kierowała nim nie tylko troska o edukację duchowieństwa. Chciał stworzyć przestrzeń formującą przyszłe elity, nowoczesną w duchu, ale opartą na chrześcijańskich i klasycznych wartościach. Jego wizja nie była przypadkowa – dojrzewała latami podczas podróży dyplomatycznych po Włoszech, gdzie zetknął się z uniwersytetami Bolonii i Rzymu, poznając idee humanizmu i renesansu.

W cieniu Ratusza i Starego Rynku, z dala od głównych szlaków turystycznych, biegnie ulica Podgórna – pozornie niepozorna, a jednak pełna tajemnic, opowieści i wielowarstwowej historii. Choć nie tak rozpoznawalna jak Gwarna czy Święty Marcin, przez dwa stulecia była świadkiem narodzin i upadków, wielkich postaci, zmieniających się systemów politycznych i architektonicznych przemian Poznania. To właśnie na niej – między Alejami Marcinkowskiego a Garbarami – przebiega linia czasu, która splata indywidualne losy z historią miasta.

Wczoraj w Parku Heweliusza odbyło się uroczyste otwarcie wyjątkowej plenerowej wystawy, poświęconej dramatycznej, a mało znanej historii Poznania. Ekspozycja, przygotowana we współpracy z poznańskim oddziałem Instytutu Pamięci Narodowej, opowiada o tzw. "Gospodzie Targowej" – miejscu, które w czasie II wojny światowej i tuż po jej zakończeniu było świadkiem tragicznych wydarzeń.

W nocy z 21 na 22 czerwca 1944 roku, kiedy alianci próbowali utrzymać świeżo zdobyte przyczółki w Normandii, jeden z polskich akcentów operacji "Overlord" zmagał się z żywiołem nie mniej niebezpiecznym niż ostrzał wroga — z morzem. Statek handlowy SS "Poznań", który miał odegrać swoją rolę w wielkiej inwazji, stanął w obliczu potężnego sztormu, który niemal zakończył jego misję na zawsze. Historia ta, choć często pomijana w narracjach o D-Day, jest nie tylko opowieścią o odwadze załogi, ale również świadectwem wkładu polskiego wysiłku w alianckie zwycięstwo w II wojnie światowej.

W sobotnie popołudnie miłośnicy historii i urokliwych zakątków miasta będą mieli wyjątkową okazję, by poznać przeszłość jednej z najbardziej malowniczych dzielnic Poznania. Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawczezaprasza na bezpłatny spacer historyczny po Sołaczu, który odbędzie się w godzinach 15:00–17:00, ze zbiórką przed Muzeum Feliksa Nowowiejskiego przy alei Wielkopolskiej 11.

Na początku XVI wieku Poznań, główny ośrodek Wielkopolski, przeżywał okres transformacji: rozwijało się miasto, rosło bogactwo mieszczaństwa, a architektura stopniowo przyjmowała formę renesansową. Jednak dawny budynek sukiennic – hala handlowa przy rynku – popadł w ruinę .

Z pozoru zwyczajna wieś na zachodnich rubieżach dziewiętnastowiecznego Poznania. A jednak to właśnie Jeżyce — dziś serce tętniącej życiem dzielnicy — stały się świadkiem wydarzenia, które miało poruszyć cały region. Dokładnie w 1848 roku otwarto tam pierwszy dworzec kolejowy, a z nim pojawił się nowy rytm, dźwięk stukotu kół i zapach pary wodnej – symbol nowoczesności, która miała zmienić bieg miejskiej historii.

W samym sercu Poznania, przy ulicy Gwarnej 13, kultowy Dom Książki powrócił do życia po gruntownej rewitalizacji. Zmodernizowany budynek łączy w sobie funkcje mieszkalne, kulturalne i handlowe, stając się nowym centrum miejskiego życia.

W sobotnie przedpołudnie 11:00 może być nową ulubioną godziną w tygodniu – przynajmniej dla rodzin z dziećmi w wieku 5–10 lat. Brama Poznania, z okazji trwających Poznańskich Dni Rodziny, zaprasza na niecodzienne zwiedzanie. To nie sucha lekcja historii, a pełna zagadek, dźwięków i opowieści podróż po Ostrowie Tumskim – kolebce miasta, które miało być tylko punktem na mapie, a stało się początkiem Polski.

Dziś o godzinie 11:00 z okolic skrzyżowania ul. Matejki i Grunwaldzkiej ruszył kolejny spacer z cyklu "Łakomy Tour". Tym razem uczestnicy wyruszyli na pieszą wędrówkę przez Grunwald – jedną z najbardziej intrygujących dzielnic Poznania, pełną historycznych śladów i zaskakujących opowieści.

Jan Popliński, urodzony w 1797 roku w Topoli, a zmarły w 1839 roku w Lesznie, zapisał się w historii Wielkopolski jako wybitny nauczyciel, działacz kulturalny i orędownik języka polskiego w trudnym okresie zaborów. Był bratem Antoniego Poplińskiego, a jego życie i działalność przypadły na czas pruskiej niewoli, kiedy polska kultura i edukacja wymagały szczególnej troski i zaangażowania.

To był największy pożar w dziejach Poznania, który strawił niemal połowę ówczesnej zabudowy. Dokładnie 220 lat temu, zaledwie kilka dni po Wielkanocy, ogień objął zarówno budynki mieszkalne, jak i sakralne, miejskie i obronne.